De Utrechtse schilder Rinie Hoogendoorn (1973) geeft in rauwe, melancholische doekeneen eigen draai aan het geschilderde naakt, al schildert hij ook landschappen en stillevens.

 

Hij tracht de verscholen schoonheid in op het eerste gezicht gepeperde taferelen te tonen.

 

Sinds hij als kind een olieverfset kreeg is hij door de schilderkunst gegrepen. Met de oude meesters (Rubens!) als leidraad, en zonder kunstopleiding, maakt hij zich het ambacht eigen.

 

Vanaf 2019 maakt de gelaagde, planmatige aanpak plaats voor een directere werkwijze. Want uiteindelijk gaat ieder schilderij over verf.